Brytyjskie Narodowe Centrum Cyberbezpieczeństwa (NCSC) wezwało zarządy organizacji do zapewnienia swoim zespołom cyberbezpieczeństwa możliwości proaktywnego wyszukiwania złośliwej aktywności, która może nie zostać wykryta przez rutynowe narzędzia monitorujące.
W wytycznych skierowanych do zarządów nadzorujących organizacje korzystające z wewnętrznego lub zewnętrznego monitorowania bezpieczeństwa NCSC stwierdziło, że ustalone alerty i analizy informacji o zagrożeniach pozostają ważne, ale nie są w stanie wykryć każdego włamania. Według NCSC wykrywanie zagrożeń może pomóc sprawdzić, czy organizacja byłaby w stanie zauważyć techniki atakujących wykraczające poza istniejące reguły detekcji.
Testowanie widoczności i wykrywania
Wykrywanie zagrożeń polega na tym, że analitycy opracowują hipotezę na podstawie danych wywiadowczych lub znanej aktywności atakujących, a następnie badają dostępne dane bezpieczeństwa w poszukiwaniu dowodów. Praktyka ta ma uzupełniać, a nie zastępować, konwencjonalne operacje bezpieczeństwa i reagowanie na incydenty.
NCSC podkreśliło wartość skupienia się na taktykach, technikach i procedurach atakujących, często określanych jako TTP. Chociaż wskaźniki, takie jak złośliwe domeny, adresy IP i hashe plików, mogą szybko się zmieniać, sposoby, w jakie atakujący poruszają się w sieciach lub uzyskują dostęp do systemów, mogą pozostawać istotne przez dłuższy czas. Badanie tych zachowań może zapewnić trwalszą podstawę do projektowania mechanizmów wykrywania, stwierdziła agencja.
Skuteczne wykrywanie zależy od obserwowalności: organizacje muszą gromadzić i przechowywać wystarczające dane z sieci, urządzeń końcowych, usług chmurowych i innych systemów, aby badać podejrzane zachowania. Działanie, które nie wykryje naruszenia, nadal może być użyteczne, jeśli ujawni brakujące logi, niedostępne dane lub słabości w zakresie pokrycia mechanizmami detekcji.
Nadzór zarządu
NCSC stwierdziło, że zarządy nie muszą samodzielnie prowadzić dochodzeń technicznych, ale powinny uzyskać zapewnienie, że zespoły ds. bezpieczeństwa, technologii, infrastruktury i ryzyka są w stanie przełożyć informacje o pojawiających się zagrożeniach na praktyczne usprawnienia.
- Które techniki atakujących stanowią największe ryzyko dla organizacji?
- Czy obrońcy mogą wykrywać i badać te techniki w obecnym środowisku?
- Czy zespoły dysponują wymaganą telemetrią, dostępem i możliwościami analitycznymi?
- Kto odpowiada za zidentyfikowane luki i w jaki sposób śledzone jest ich usuwanie?
W miarę jak atakujący coraz częściej wykorzystują automatyzację i sztuczną inteligencję do działania z większą szybkością i na większą skalę, wczesne identyfikowanie podejrzanej aktywności staje się coraz ważniejsze, stwierdziło NCSC. Regularne wykrywanie zagrożeń może dostarczać kierownictwu dowodów zarówno na mocne strony mechanizmów obronnych, jak i nierozwiązane słabości, pomagając organizacjom priorytetyzować inwestycje w rejestrowanie zdarzeń, monitorowanie i możliwości wykrywania.
